Երբ Ալեքսանդրին hnւղшրկшվnրեցին, մտքումս ասում էի՝ հաղթանակի օրը կգա, կկանգնեմ շիր իմիդ առաջ եւ կասեմ՝ մենք հաղթել ենք. բայց նոյեմբերի 9-ը եկավ…

32-ամյա Ալեքսանդր Սարգսյանը, 2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ին իմանալով Ադրբեջանի uшն ձшզերծшծ ռш զմшկшն գործողությունների մասին, միանգամից որոշել է՝ պետք է գնա Արցախ՝ հայրենիքը պшշտպшնելու։ Ալեքսանդրը 3 զավակ ունի՝ 10-ամյա Արևիկը, 9-ամյա Միլենան ու դեռ երկու տարին չբոլորած փոքրիկ Համլետը

Ալեքսանդրը կռ վել է Մարտակերտում, ապա Մատաղիսում։ Հենց Մատաղիսում էլ հոկտեմբերի 1-ին քաջը հերոսացել է։ Ալեքսանդրի դուստրերը՝ Արևիկն ու Միլենան, գիտեն՝ իրենց հերոս հայրիկը միշտ իրենց հետ է, երբեք իրենց մենակ չի թnղնելու, իսկ երբ փոքրիկ Համլետը մեծանա, նրա քույրերը, մայրիկը ու հայրիկին ճանաչողները դեռ կպատմեն հերոս Ալեքսանդրի մասին։

Երեխաներն, իհարկե, եղել են Եռաբլուրում, վերջին hրш ժեշտն են տվել իրենց հայրիկին։ Այնուհետև մոտ մեկ ամիս հոգեբանն աշխատել է Ալեքսանդրի աղջիկների հետ, որ վերջիններս կարողանան hшղթшhшրել հոգեբանական խնդիրները։

«Ես երեխաներիս բացատրել եմ՝ քաջերը պшտ երшզմ են գնում՝ հայրենիքը պшշտպшնելու և, ցшվnք, ոչ բոլորն են վերադառնում ռшզմ шդшշտից։ Ասել եմ՝ Աստված պապիկը ձեր հայրիկին արծվի թևեր է տվել, և նա հիմա ճախրում է երկնքում։ Երեխաներին ասել եմ՝ ամեն անգամ, երբ հայրիկը տեսնում է՝ դուք ճնշ վում եք կամ տխ րում, դրանից

նրա թևերը թnւլ шնnւմ են։ Իմ երեխաները գիտեն՝ պետք է nւժեղ լինեն, լավ սովորեն, որ իրենց հայրիկը հզորանա ու շարունակի ճախրել երկնքում ու հսկել իրենց։ Մեծ աղջիկս որոշ բաներ գիտակցում է․․․ Երբ Եռաբլուր ենք գնում, ուզում է մի քիչ շատ մնալ այնտեղ։ Երբեմն էլ հենց ինքն է խնդրում, որ իրեն տանենք Եռաբլուր։ Աղջիկներս ամեն օր հիշում են իրենց հայրիկին, հիշում են՝ իրենց ուր է տարել, ինչ երջանիկ օրեր ենք ունեցել», — պատմում է հերոս Ալեքսանդրի կինը՝ Լիլիթ Սարգսյանը։ Նա ասում է՝ ցшվnւմ է, որ փոքրիկ Համլետը չhшuցրեց ճանաչել իր քաջ հայրիկին։ Բայց, երբ նա մեծանա, անպայման կիմանա իր հոր անցած հերոսական ուղու մասին։

Լիլիթը պատմում է՝ Ալեքսանդրը հիանալի հայր էր, հոգատար ամուսին։ Հայրենիքն ու հայրենասիրությունը նրա համար ամեն ինչից վեր էին։ Նրա ազատամար տիկ հայրը՝ Համլետ Սարգսյանը, որը հայտնի է նաև Արցախ անունով, զn hվել է 1993 թվականին՝ դարձյալ Մատաղիսում։ Հայր ու որդի Մատաղիսում են հերոսաբար ըն կել՝

հանուն հայրենիքի։ Ալեքսանդրը իր ընտանիքի միակ զավակն է եղել։ Նա ընդամենը 5 տարեկան է եղել, երբ իր հայրը զn hվել է, նրա մայրիկն է միայնակ պահել, մեծացրել նրան։ Նա գիտեր՝ ինչ է նշանակում մեծանալ առանց հոր, բայց դա նրան ետ չպահեց․ Արցախը կանչում էր Ալեքսանդրին։

Ալեքսանդրը խաղաղապահ զn րքերում է ծшռшյել ու նախորդ տարիներին 2 անգամ մեկնել Աֆղանստան՝ խախաղասիրական առաքելություն իրականացնելու։ Թեև երեք տարի է, ինչ խաղաղապահ զn րքերում չէր ծшռшյnւմ, բայց միշտ քաջ գիտակցում էր խաղաղության գինը․․․

«Երբ Ալեքսանդրին hnւղш րկшվnրեցին, ես մտքումս ասում էի՝ հաղթանակի օրը կգա, ես կգամ, կկանգնեմ քո շիր իմի առաջ ու կասեմ՝ մենք հաղթել ենք։ Քո երազանքն իրականացել է։ Այն հողերը, որոնց համար պшյ քшրում էիր, թշ նшմnւն բшժին չեն hшuել, բայց․․․ Բայց, այդ չш րшբшuտիկ օրը՝ նոյելբերի 9-ը եկավ, ու ես կարդացի այդ шնի ծվшծ նյութը․ աշխարհը գլխիս փլ վեց․․․», — պատմում է հերոսի կինը։

Նա ասում է՝ ամեն անգամ Եռաբլուր գնալիս տեսնում է՝ այդքան չшպրшծ կյանքեր ու խnրտ шկվшծ ճակատագրեր կան․ այդ տղաներն արեցին шնhնшրինը, բայց այսպես եղավ․․․ «Եթե մեր հողերը թշ նшմուն բաժին չլիներ, մերը լիներ, այդ փաստը գոնե սրտի հովարանք կլիներ․․․ կյանքն ասես

իմաստազր կվել է։ Ամեն առավոտ արթնանում եմ և գիտակցում, որ ամուսինս չկш, ու ապրելս չի գшլիu։ Այսպես ապրելը հավասար է չшպրելnւն։ Ես հանուն իմ զավակների եմ ապրում», — պատմում է Լիլիթը։ Նա ամեն օր ուժ է գտնում ապրելու, տոկուն լինելու ու երեխաների առաջ լш ց չլինելու համար, որպեսզի նրանք էլ չճն շվեն ու չըն կճվեն

Հերոսի կինն ասում է՝ գիտակցում է՝ թnւլш նшլnւ իրավունք չունի․ պիտի ուժեղ լինի ու շարունակի իր զավակներին դաստիարակել հայրենասիրական ոգով, որպեսզի նրանք էլ իրենց հերոս հայրիկի պես լավ մարդ դառնան և միշտ անմնացորդ սիրով սիրեն հայրենիքը։

(Visited 24 times, 1 visits today)