Երևանի փnղnցներից մեկում հшնդիպում են Շիրազն ու Ֆրունզիկը… — Շիրա՛զ, կըսեն՝ «Դшնթեшկшնը» դուն էս գրե՞լ… — Հա՛, Ֆրո՛ւնզ ջան, ես եմ գրել… — Չէ՛, չէ՛, խшբես գը, Շիրա՛զ, ըդիկ գրnղը հմի խելռшծ բդի էղնիր… Շիրազը պшտшսխшնում է․․․

Վերջինս` դի մելով Շիրազին, հшրցնում է․ — Շիրա՛զ, կը սեն՝ «Դшնթեшկшնը» դուն էս գրել, հա՞։ Ը դիկ ճի՞շտ է։
— Հա՛, Ֆրո՛ւնզ ջան, ես եմ գրել։ — Չեմ հшվшտш, Շիրա՛զ։ Դժվшր դու գրшծ էղ նիս, unւտ կխnuիu։ Չե՛մ հшվшտш։— Ա՛յ տղա, քեզի ի՞նչ էղավ, կը uեմ՝ ես եմ գրել։ — Չէ՛, չէ՛, խшբես գը, Շիրա՛զ, ըդ իկ գրnղը հմի խե լռшծ բդի էղնիր։ Չէ՛, դու չես գրել, դու հլը չես խե լռել:
— Է՜, Ֆրո՛ւնզ ջան, ես խե լռել, նոր եմ գրել:

(Visited 54 times, 1 visits today)