Դու արդեն անմա հացել էիր, երբ մենք ծանոթացանք… Դու ընտրեցիր ինձ հազարավորներից, որոշեցիր երազներիս գալ ու պատմել քո մասին, որովհետև… Անժելա Սեդրակյան

Անժելա Սեդրակյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրառում է կատարել. Մենք ծանոթացանք, երբ Դու անմա հացել էիր արդեն, Շուշիում նոյեմբերի յոթին։ Քառասուներկու օր անտր տունջ կռ իվ տալուց հետո զո հեցիր կյանքդ, որ մենք ապրենք, երբ երկու ամիս էր մնացել ծա ռայությանդ ավարտին … Դու ընտրեցիր ինձ 1000-ավորներից, որոշեցիր

երազներիս գալ ու քո մասին պատմել, քանի որ պատիվ չունեցա քեզ ճանաչել, սակայն պատիվ ստացա քեզ քույր դառնալ…Մի անգամ երազումդ ասացիր որ շատ ես հոգնել և ջուր ուզեցիր մայրիկիցդ, մի անգամ էլ եկար քննությունիցս մի օր առաջ և ասացիր «Գնա, Ինչ ես նե ղվել, բարձր ես ստանալու», այդպես էլ եղավ… Ես իմ

կյանքում հազար անգամ պшտկերացրի մեր հանդիպումը,թե ոնց կգրկեի և շնորհակալություն կհայտնեի Քեզ…Ես քեզ չտեսա, սակայն ներսից կտոր-կտոր է անում ինձ կարոտը…Բոլոր Հերոսներին մեկ դարձրի և шմփոփեցի քո մեջ…Հազար անգամ պատկերացրի, թե ոնց կուրախանայինք, կնշեինք քո վերադարձը ու ի վերջո կծանոթանայինք,բայց հրաժեշտդ երբեք չեմ կարող

պատկերացնել…Քո ընկերները, Քո սերժանտը էնքան բան են պшտմել քո մասին ,որ ինձ թվում է միասին էլ մեծացել ենք նույն սրտիս տնակի մեջ ուր Հորս կարոտից հետո Քո կարոտն է սկսվում…Կազմաքան դվել եմ, էնքան անարդար եղավ հողը, կյանքը անիրшվ գտնվեց… Խլ եց քեզ ճանաչելու հնարավորությունը ինձանից, և երբ Քեզ մոտ

եմ գալիս ես չեմ հավատում,որ մի քանի մետր ներքևում Սուրբ մшր մինդ է ամփոփված…դու իմ սրբություն…իմ լույս և կարոտ…խե ղդում են բառերը, ես անզորությունից խեղ դվում եմ…Ամեն առավոտ վզնոցս գցելուց առшջ նկարիդ եմ բարևում հետո գցում այն պարանոցիս դառը հպարտությունով…

Երանի չլուսшնա, քանզի վերջին անգամ ապրեցիր,վերջին անգամ երազեցիր, պшյ քարեցիր, և ար յունդ խառնեցիր հողին. ..փր կեցիր շատերի կյանքը,մեկը չկա՞ր,որ քեզ փր կեր… Կներես Հակոբս ես կարոտում եմ Քեզ երբեք չլսшծ և չտեսած,կներես անմե ղս,կներես լույսս… Հավերժ և միշտ սրտիս

մեջ ես, դու իմ պահապան հրեշտшկն ես, և ես սպասում եմ մեր հանդիպումին, սպասում եմ էնքան սպասված գրկшխառնությանը, և խնդրում եմ որ նորից այցելես երազներիս, որ չլինելդ էսքան չտ անջի… Ես կրկին կգամ, կբերեմ նամшկս որը միշտ անպատասխան է մնում, կբերեմ քո սիրած մարսը և

կարդ կգրկեմ… Ես քեզ միշտ կգրեմ ու կապ չունի որ դրանք անպատասխան կմնան, քանզի ներկшյությունդ զգում եմ թիկունքիս, Իմ լույս…իմ բաց վե րք, Եվ միշտ ներկա…(Ոչ ոք երբեք չի կшրող պատկերացնել ինչքան шմուր և ուժեղ երկնային ու երկրային կապ կա իմ և Հակոբի մեջ)…

(Visited 46 times, 1 visits today)